BAŞARI+ÖYKÜSÜ

 Balıkesir merkez köy ilköğretim okulunda görevli iken bir gün odama önde bir bayan arkada eşi ve eşinin sırtında daha yürüyemeyen ve okula gitmek için can atan bir öğrenci ve ailesi gelmişti. Geldiklerinde kan ter içinde olan aile üyelerini buyur ettim. Biraz soluklanmalarına müsaade etmemin ardından kendilerinin dereköy de oturan ve göründüğü üzere özürlü çocuklarının olduğunu ve okulumuza alıp alamayacağımızı sordular. Daha önce merkezde birçok okula başvurduklarını fakat çocuğun ihtiyaçlarını karşılayamayacaklarını ve çocuğun bakımı için ailesinin mutlaka yardımcı olmalarının gerektiğini fakat okul ortamında da bunun pek mümkün atının olmadığını da belirterek kapıların kapandığını belirttiler. Çok üzülmüştüm. Bir çocuğun ne pahasına olursa olsun en önemli olan eğitimden sadece doğuştan yürüme özürlü olmasından dolayı mahrum edilmesi ve o dönemde çözüm bulunamamış olması beni hayretler düşürmüştü. O kısa anda aklıma bir fikir gelmişti ki ben bu öğrenciyi mutlaka okuluma almalıydım. Babanın fakir ve çalışmıyor olması anneninde ekonomik sıkıntılara rağmen çocuğunu okutma mücadelesi beni etkilemişti. Bayana çocuğunu okuluma kayıt yapmamın ardından sabah öğrenciyi okula getirerek akşam ders bitimine kadar okulda kalıp kalamayacağını sordum. Kesinlikle kalırım sözünün ardından. Kendisinin öğrencinin okul saatleri içericindeki tüm ihtiyaçlarını karşılaması gerektiğini çünkü sınıf öğretmeninin nekadar ilgili olsa da öğrencinin tuvalet, teneffüste arkadaşları ile oynama ve dolaşma gibi bir çok ihtiyacında sıklıkla yardımcı olamayacağını o nedenle tüm ihtiyaçlarının annenin karşılaması gerektiğine ikna ettim. İlk olarak en büyük sorun olan tuvalet ihtiyacını ortadan kaldırmak için sadece o öğrenciye ait lavabo tahsil ettim. Daha sonra annenin sabahtan akşam ders bitimine kadar okulda ne yapcağı sıkıntısını ortadan kaldırmak amacı ile öğretmenlerin hizmetine açtığım mutfağı oluşturdum ve anneyi alarak kendisinin buradan sorumlu olduğunu öğretmenlerin ders aralarında ve boş zamanlarında doğan ihtiyacalarını karşılayacağını teneffüslerde de öğrencisi ile ilgileneceğini açıkladım. Amam yinede bir sorun vardı. Bu anneye yapmış olduğu iş için azda olsa bir ücret vermem gerekiyordu ki çalışmasının ve okulda durmasının annamı katlansın ve öğrencisine bakmadan sıkılmasın. Taşıma şoförlerini topladım ve kendileri ile yaptığım toplantıda veli ve öğrencinin durumunu anlattım her birinde gönüllü olarak her ay cüzi, miktarda para tahsis ettim. Ve bu ücreti anneye takdim ettim. Artık öğrencinin eğitim alması için hiç sorun kalmamıştı. Ne oldu biliyor musunuz öğrenci sınıfın birincisi oldu. Görev yaptığım süre boyunca öğrenci sürekli sınıf birincisiydi. Daha sonra öğrencinin yürüyebilmesi için tedavi merkezleri ile görüştük ve destekle öğrenci birinci yılın sonuna doğru değneklerle yürümeye başladı. MURAT KESKİNOĞLU MACARLAR OKUL MÜDÜRÜ

BİR BAŞARI ÖYKÜSÜ;

Ünüversite Hayatım;

Bir başarı öyküsü denebilir mi bilmiyorum ama, benimde anlatmak istediğim bir öyküm var. 1985 yılında liseden mezun oldum. Mezun olduğum yıl Gazi Üniversitesi Kırşehir Eğitim Yüksekokulunu kazandım. O dönem için iki yıldı. Ancak ekonomik sebeplerden dolayı okulumu bitiremedim. Fakir bir ailenin altı çocuğundan en büyüğü bendim. Babam sağ olmasına rağmen aile sorumluluğu bana aitti. Bu nedenle okuldan ayrılmak zorunda kaldım. Sonra askere gittim. 1990 yılında tekrar ünüversite sınavına müracaat ettim ve aynı okulu tekrar kazandım. Tabu bu defa fakülte olmuştu. Askerden geldikten bir ay sonra Petlas lastik fabrikasında işe başladım. 1990 yılı mart ayı. 1990 yılının Eylül ayında aynı zamanda Ünüversite hayatım da tekrar başlamıştı. Gece iş gündüz okul bu hayat dört yıl sürdü. Çünkü hem çalışıp hem okumam gerekiyordu. Hem fabrikada ki amirlerim hemde okulumdaki öğretim görevlileri devam konusunda bana çok yardımcı oldular. Aksi takdirde okumam mümkün değildi. Hele birlikte evde kaldığım Osman Çelik arkadaşım, benim için o kadar çok fedakarlık yaptı ki: Sabahları kalkar bana kahvaltı hazırlar, bulaşıkları yıkar daha pek çok konuda bana yardımcı olurdu. Kendisine minettarım. Böyle iyi arkadaşları Allah herkese nasip etsin. Ünüversite yıllarımda o kadar çok yorgun düşüyordum ki, bazen okulda dersler de uyuya kalıyordum. Çok zor şartlar da okuduğumu düşünüyorum. Ancak başarmam gerekiyordu ve başardım. Benden daha zor şartlarda okuyanlarda mutlaka vardır. Zaten önemli olan zoru başarmaktır. Bende başardığımı düşünüyorum. O yüzden de şu anda yapmış olduğum işimin değerini biliyorum ve %100 performansla çalıştığımı düşünmesem de, oldukça iyi bir performans sergiledimiği zannediyorum. Yazmak bir yetenektir. Pek iyi yazdığım söylenemez. Benim başarı öykülerimden birisidir bu öykü. Çok teferruata girmeden anlatmaya çalıştım. Umarım örnek alınacak bir yönü vardır.

Erdoğan IŞIK

2002 yılında Yağcılar İ.Ö.O.göreve başladım.O yıl 1.sınıf okutuyordum.Sınıf listemde 18 öğrenci olmasına rağmen devam eden 17 öğrenci vardı.1 öğrenciyi araştırdığımda bel aşağısı tutmayan ortopedik özürlü bir öğrenci olduğunu bu nedenle babasının ojula göndermediğini öğrendim.onu kazanmak için büyük bir mücadeleye başladım. Defalarca babasıyla görüştüm. Yıl bitiyordu mayıs ayıydı.Yine babasını okula çağırdım.Gelmezse jandarmaya bildireceğimi söyledim.o gün baba geldi.Müfettişlerde okuldaydı.Babayı zorla ikna ettik.Öğrenci özürlü olduğu için annesi okula getirip sıraya oturtuyor.Derslerin bitiminde eve götürüyordu.Öğrencinin bu durumu beni çok üzüyordu.2.sınıfta okuma yazmayıda öğrendi.Öğrenciyle aramızda sıkı bir bağda oluşmuştu.Her fırsatta onun isterse yürüyebileceğini söylüyordum.Ona sıralara tutunarak yürüyebileceğini söyledim.Her kes tenefüse çıkarken onun sınıfta kalması üzücüydü.Bir gün unuttuğum bir şeyi almak için sınıfa gittiğimde sıralara tutunarak yürümeye çalışıyordu.Bu egzersizler devam etti.artık tenefüse çıkabiliyor ve hatta evden okula birinin desteğiyle yürüyerek gelebiliyordu.Daha sonraları hiç yardımsız tek başına kısa mesafeler yürümesi beni mutlu etti.onu kendi ihtiyaçlarını kendi görecek duruma gelmesi mutluluk vericiydi.

Muhammed Ali ÜNVER

1996 yılında Balıkesirin Manyas ilçesinden olduğum için Balıkesire tayin istedik.Eşimin işi dolayısıyla merkezde kalmam gerekiyordu.Uzun uğraşılardan sonra Çandır Köyüne atandım.Tabiki burası hakkında hiçbir fikrim yoktu.Ama büyüdüğüm çevreye yakın olduğundan buralarında aynı olduğunu sanarak çok büyük hayallerle gelmiştim. Başladığımın ilk haftası iki cinayet olayıyla karşılaştım.Herhalde lokal bir olaydır diye işime sarıldığım zaman bir şeyi farkettim.Köyde kız çocukları okutulmuyordu.5.sınıftan sonra ortaokula hiç öğrenci gönderilmiyordu. Okul Müdürümüz tayin olup gidince daha önceden biraz idarecilik tecrübem olduğu için okul idaresini bana devretti.O sıralar 8 yıllık eğitime geçilmişti.Zaten 5.sınıfta'Hocam bu kız büyüdü artık,ben okula mokula göndermem' diyen velilerin olduğu bir ortamdaydım.8 yıllık zorunlu eğitim nedeniyle her yıl 20-25 kız öğrencinin devamsızlık işlemleri tüm çabalarımıza rağmen devam etti.En sonunda öğretmen arkadaşlarımla köyde samimiyet kurduğumuz iki ailenin kız çocuklarını okutmaya ikna ettik.Her şeylerne önderlik ettik.Sonunda iki kızımızı Sağlık Meslek Lisesine soktuk.Orada ikiside çok başarılı oldular.Bir tanesi şu an Sevgi Hastanesinde çalışıyor.Diğeride Konyada hemşirelik yapıyor.Sonuç olarak bu iki kız köyün diğer kızlarına ve ailelerine güzel bir örnek oldular.Köyden ayrıldığım 2010 yılında 8.sınıf kız öğrencilerinin nerediyse hepsi SBSye girmişti.Ve hiç devamsız kız öğrenci yoktu.

Sait ÖZYAR